اظهارات مقام‌های جمهوری اسلامی و سازمان‌دهی تجمع‌های حامی حکومت پس از اعتراضات دی ۱۴۰۴، از تغییری در سیاست خیابانی حکومت حکایت دارد؛ تغییری که هدف آن دیگر تنها مهار معترضان نیست، بلکه حفظ خیابان به‌عنوان عرصه نمایش مشروعیت و قدرت است.

محمد شجاعی، از سخنرانان حامی حکومت، در یکی از تازه‌ترین اظهارات خود از هواداران جمهوری اسلامی خواست خیابان‌ها را خالی نکنند. او وضعیت امروز را با دوران جنگ ایران و عراق مقایسه کرد و گفت: «آن روز میدان، جبهه جنگ بود و امروز میدان به خیابان آمده است.»

شجاعی در ادامه هشدار داد خالی کردن خیابان‌ها می‌تواند زمینه را برای وقوع کودتا و تضعیف حاکمیت فراهم کند.

این اظهارات، در کنار مواضع مشابه مقام‌های جمهوری اسلامی در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، از یک چرخش معنادار در نگاه حکومت به خیابان حکایت دارد؛ فضایی که تا چندی پیش، بیش از هر چیز با اعتراض و تهدید امنیتی شناخته می‌شد، اکنون به یکی از مهم‌ترین عرصه‌های رقابت سیاسی و مدیریت فضای عمومی بدل شده است.

- آزار و تهدید مستمر شهروندان با رجزخوانی‌های شبانه نیروهای مسلح حکومتی

خیابان در ایران، بیش از آنکه صرفا یک فضای شهری باشد، یکی از معدود عرصه‌هایی است که جامعه می‌تواند در آن خود را به شکلی جمعی، آشکارا و فیزیکی بازنمایی کند. در شرایطی که امکان فعالیت آزاد احزاب، تجمع‌های اعتراضی، تشکل‌های مستقل و بسیاری از اشکال مشارکت سیاسی محدود است، خیابان به فضایی بدل شده که مطالبات اجتماعی، نارضایتی‌ها و حتی همبستگی‌های جمعی، بیش از هر جای دیگری در آن نمایان می‌شود.

آصف بیات، جامعه‌شناس ایرانی، در کتاب «سیاست‌های خیابانی؛ جنبش تهی‌دستان در ایران»، خیابان را صرفا محل برگزاری اعتراض نمی‌داند. از نگاه او، خیابان جایی‌ است که سیاست روزمره در آن شکل می‌گیرد؛ جایی که گروه‌های اجتماعی، به‌ویژه آن‌هایی که دسترسی محدودی به نهادهای رسمی قدرت دارند، از طریق حضور در فضای عمومی، مطالبات خود را به عرصه سیاست وارد می‌کنند.

در این چارچوب، صِرف «حضور» در خیابان نیز یک کنش سیاسی محسوب می‌شود؛ حتی پیش از آنکه شعاری داده شود یا بیانیه‌ای خوانده شود. بیات از «سیاست خیابانی» به عنوان شکلی از سیاست یاد می‌کند که در آن، فضای عمومی به میدان منازعه بر سر قدرت و حق حضور تبدیل می‌شود. در چنین نگاهی، خیابان تنها محل عبور و مرور یا برگزاری راهپیمایی نیست؛ عرصه‌ای است که در آن گروه‌های مختلف اجتماعی می‌کوشند نشان دهند چه کسی حق دارد در فضای عمومی دیده شود، چه کسی روایت مسلط را شکل می‌دهد و چه کسی نماینده جامعه است.

- استفاده ابزاری از کودکان؛ به بچه‌های ۱۰ ساله کار با کلاشنیکف یاد می‌دهند

اگر این چارچوب را بر ایران امروز منطبق کنیم، اهمیت اعتراضات خیابانی در دو دهه گذشته نیز روشن‌تر می‌شود. از اعتراضات دانشجویی تیر ۱۳۷۸ و جنبش سبز در سال ۱۳۸۸ تا اعتراضات دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸، جنبش «زن، زندگی، آزادی» و در نهایت اعتراضات دی ۱۴۰۴، خیابان به مهم‌ترین عرصه بیان نارضایتی اجتماعی تبدیل شد. هرچه امکان طرح مطالبات در نهادهای رسمی محدودتر شد، خیابان اهمیت بیشتری یافت، نه فقط به عنوان محل اعتراض، بلکه به عنوان آخرین میدان سیاست برای بخش‌هایی از جامعه که خود را بیرون از سازوکارهای رسمی تصمیم‌گیری می‌دیدند.

چارلز تیلی، جامعه‌شناس و مورخ آمریکایی، در نظریه «سیاست منازعه‌آمیز» توضیح می‌دهد که بخش مهمی از رقابت‌های سیاسی، خارج از نهادهای رسمی و از طریق کنش‌های جمعی در فضای عمومی شکل می‌گیرد. سیدنی تارو، اندیشمند علوم سیاسی و جامعه‌شناسی آمریکایی نیز در آثارش نشان می‌دهد که جنبش‌های اجتماعی زمانی اثرگذار می‌شوند که بتوانند حضور خود را به شکلی پایدار و قابل مشاهده در عرصه عمومی تثبیت کنند. تجربه ایران در ماه‌ها و سال‌های اخیر حاکی از این است که خیابان، بیش از هر فضای دیگری، محل بروز این رقابت بوده است.

با این نگاه، واکنش جمهوری اسلامی پس از اعتراضات دی ۱۴۰۴ معنای دیگری پیدا می‌کند. اگر در سال‌های گذشته، سیاست رسمی عمدتا بر کنترل خیابان و جلوگیری از شکل‌گیری اعتراضات متمرکز بود، تحولات ماه‌های اخیر حاکی از آن است که حکومت در پی حفظ حضور مستمر نیروهای حامی خود در فضای عمومی است.

source=igwebcopylink&igsh=NTc4MTIwNjQ2YQ==">View on Instagram

در ماه‌های پس از اعتراضات، برگزاری تجمع‌های شبانه، برپایی موکب‌ها، برنامه‌های مناسبتی و تلاش برای تداوم حضور در میدان‌ها و خیابان‌های اصلی شهرها، بخشی از این رویکرد بوده است. هم‌زمان، ایران اینترنشنال صدها پیام از شهروندان در نقاط مختلف کشور دریافت کرده که از به‌کارگیری شیوه‌های مختلف برای تشویق یا سازمان‌دهی حضور در این تجمع‌ها حکایت دارد؛ از فراهم کردن امکانات رفاهی و پذیرایی گرفته تا استفاده از شبکه‌های سازمان‌یافته برای انتقال افراد به محل برگزاری مراسم. در نتیجه، اولویت حکومت دیگر تنها جلوگیری از حضور معترضان نیست، بلکه خالی نماندن فضای عمومی نیز به یکی از دغدغه‌های آن بدل شده است.

اظهارات مقام‌های جمهوری اسلامی نیز با این برداشت همخوانی دارد. مجلس خبرگان، استمرار حضور مردم در تجمعات خیابانی را یک ضرورت می‌داند؛ رییس مجلس شورای اسلامی، خیابان را یکی از چهار جبهه اصلی کشور توصیف می‌کند؛ سخنگوی دولت چهاردهم و شماری دیگر از مقام‌های دولتی نیز در مواضع رسمی خود از حضور مستمر حامیان خود در خیابان‌ها قدردانی می‌کنند. کنار هم قرار گرفتن این مواضع، از تغییری در تلقی حکومت از خیابان حکایت دارد؛ خیابانی که دیگر فقط محل بروز بحران تلقی نمی‌شود، بلکه به یکی از عرصه‌های مدیریت و مهار اعتراض‌های مخالفان حکومت نیز تبدیل شده است.

در نهایت، آنچه امروز در ایران بر سر آن رقابت می‌شود، تنها کنترل یک فضای شهری نیست. منازعه اصلی، بر سر تصاحب عرصه‌ای است که در آن سیاست، مشروعیت و قدرت به شکلی عینی در برابر چشم جامعه بازنمایی می‌شوند. شاید به همین دلیل است که خیابان، بیش از هر زمان دیگری، در ادبیات رسمی جمهوری اسلامی تکرار می‌شود. زیرا همان‌گونه که آصف بیات سال‌ها پیش نوشت، در جامعه‌ای که بسیاری از راه‌های مشارکت رسمی محدود شده‌اند، خیابان فقط محل اعتراض نیست، بلکه آخرین میدان سیاست است.