۶۱ درصد از شهروندان در پاسخ به نظرسنجی آنلاین ایران‌اینترنشنال گفتند «در شرایط فعلی»، آموزش مجازی را به حضور دانش‌آموزان در کلاس ترجیح می‌دهند.

نزدیک به ۵۵ هزار و ۵۰۰ نفر در این نظرسنجی اینستاگرامی شرکت کردند و به این پرسش پاسخ دادند که کلاس‌های حضوری را ترجیح می‌دهند یا کلاس‌های مجازی.

از این تعداد شرکت‌کننده در نظرسنجی، ۶۰ درصد را مردان و ۴۰ درصد را زنان تشکیل می‌دهند.

در شاخص سن، بیشترین آمار شرکت‌کنندگان در نظرسنجی مربوط به رده سنی ۱۸ تا ۳۴ سال است.

بخش بزرگی از شرکت‌کنندگان در این نظرسنجی معتقدند در شرایط نابه‌سامان این روزهای ایران، آموزش مجازی نه بهترین راهکار، بلکه صرفا تنها راه‌حل موجود است.

در مقابل، ۳۹ درصد از پاسخ‌دهندگان کماکان آموزش حضوری را به نفع دانش‌آموزان و دانشجویان می‌دانند.

حدود چهار هزار شهروند نیز در بخش نظرات، از دلایل خود برای انتخاب گزینه آری یا خیر گفتند.

کیفیت یادگیری و افت تحصیلی، امنیت، جنگ و حفظ جان انسان‌ها، بی‌‎اعتمادی به نظام آموزشی و تاثیر فشارهای اقتصادی و تورم، از جمله معیارهایی هستند که شهروندان خواهان آموزش مجازی، در پاسخ‎‌های خود به آن اشاره کردند.

در مقابل، حامیان آموزش حضوری بر کیفیت یادگیری، تمرکز بیشتر، تعامل با معلمان و دانش‌آموزان و جلوگیری از افت تحصیلی تاکید کردند.

- کرونا، کشتار، جنگ؛ «ما از نوجوانی چیزی نفهمیدیم»

نگرانی از جنگ و امنیت دانش‌آموزان

نگرانی درباره امنیت دانش‌آموزان در شرایط ناپایدار کشور، یکی از مهم‌ترین دلایل حمایت از آموزش مجازی است.

شماری از والدین نوشتند هرچند آموزش حضوری را موثرتر می‌دانند، تا زمانی که خطر جنگ یا حمله وجود دارد، ترجیح می‌دهند فرزندانشان در خانه بمانند.

یکی از مخاطبان نوشت: «هیچ چیز جای آموزش حضوری را نمی‌گیرد، اما در شرایط فعلی که مشخص نیست جنگ تمام شده یا خیر، آموزش مجازی را ترجیح می‌دهم. دست‌کم می‌دانم فرزندم کنارم و سالم است.»

شهروند دیگری یادآوری کرد در ایام جنگ و در زمانی که دانش‌آموزان امتحانات نهایی داشتند، حوزه‌های امتحانی با هدف ایجاد «سپر انسانی»، در کنار مقرهای نظامی و پایگاه‌های بسیج در نظر گرفته شده بودند.

در برخی پیام‌ها هم به نگرانی در خصوص احتمال تکرار فاجعه مدرسه میناب اشاره شده است.

- افت تحصیلی دانش‌‌آموزان در سایه قطع اینترنت

هزینه‌های سنگین حضور در مدرسه

فشار اقتصادی و تورم یکی دیگر از دلایل اصلی ترجیح کلاس‌های مجازی است.

هزینه سرویس مدرسه، رفت‌وآمد، تغذیه، لباس، کفش، لوازم‌التحریر و خوابگاه در شمار زیادی از پیام‌ها مطرح شده است.

یکی از شهروندان نوشت هزینه تغذیه روزانه دو فرزندش در مدرسه حدود ۴۰۰ هزار تومان است.

مخاطب دیگری هم گفت هزینه سرویس مدرسه با توجه به گرانی‌ها و احتمال افزایش قیمت بنزین برای سال جدید، پنج میلیون تومان در نظر گرفته شده است.

یکی از والدین نیز از صرف هزینه‌ ۱۰۰ میلیون تومانی برای مدرسه فرزند کلاس اول دبستانی خود گلایه کرد.

- دانش‌آموزان شهرکرد در اعتراض به حضوری شدن امتحانات تجمع کردند

نگرانی از افت کیفیت آموزش مجازی

۳۹ درصد پاسخ‌دهندگان که حامی آموزش حضوری بودند، بیش از همه بر افت کیفیت یادگیری در کلاس‌های آنلاین تاکید کردند.

برخی از شهروندان به هزینه اینترنت، ضعف شبکه و قطع برق اشاره کردند و گفتند زیرساخت لازم برای آموزش مجازی باکیفیت هم در ایران وجود ندارد.

به گفته یک کاربر، دانش‌آموزان در خانه تمرکز کافی ندارند، مشارکتشان در کلاس کمتر می‌شود و بخش مهمی از مسئولیت آموزش به خانواده‌ها منتقل می‌شود.

برخی مخاطبان هم گفتند گسترش آموزش آنلاین پس از همه‌گیری کرونا به افت سطح سواد دانش‌آموزان منجر شده است.

دانش‌آموزی که برای کنکور آماده می‌شود، گفت آموزش مجازی نمی‌تواند نیازهای دانش‌آموزان دوره متوسطه را تامین کند.

اگرچه برخی دانش‌آموزان معتقدند با آموزش آنلاین، خود قادرند مدیریت زمان‌بندی و اولویت درس‌ها را به عهده بگیرند، معلمی در پاسخ به این پرسش ایران‌اینترنشنال گفت با توجه به عدم وجود زیرساخت‌های لازم برای تدریس آنلاین، به نفع دانش‌آموز و معلم است که مدارس حضوری باشند.

یک دانشجو که در مقطع کارشناسی ارشد درس می‌خواند هم عنوان کرد به‌عنوان کسی که «تحصیلات تکمیلی» را پشت سر می‌گذارد، یادگیری و بازدهی، تعامل و پژوهش برایش مهم است و تمام این‌ها در بستر کلاس‌های حضوری انجام می‌گیرد.

- تشدید فشارهای امنیتی علیه دانش‌آموزان؛ خانواده‌ها به مدرسه بدبین‌ شده‌اند

بی‌اعتمادی به ساختار نظام آموزشی

بخش دیگری از پاسخ‌ها از بی‌اعتمادی عمیق‌تر دانش‌آموزان و والدینشان به کل نظام آموزشی حکایت داشت.

این دسته از شهروندان معتقدند میان کلاس حضوری و مجازی تفاوت معناداری وجود ندارد، چرا که کیفیت آموزش در هر دو حالت پایین است و این کل نظام آموزشی است که باید تغییر کند.

نبود آینده شغلی، ایدئولوژیک بودن محتوای درسی و ضعف مدارس دولتی، از جمله انتقادهای مطرح‌ شده است.

یکی از والدین پرسید: «وقتی آینده شغلی برای دانش‌آموزان وجود ندارد، حضوری یا مجازی بودن کلاس‌ها چه تفاوتی ایجاد می‌کند؟»

مخاطبی دیگر نوشت کیفیت آموزش در مدارس دولتی، چه حضوری و چه مجازی «در حد صفر» است.

شماری از دانش‌آموزان در پاسخ به این پرسش، راه‌حل‌های میانه پیشنهاد کردند؛ برگزاری حضوری دروس تخصصی، عملی و محاسباتی و ارائه مجازی دروس عمومی، از جمله این پیشنهادها بود.