۹۲ درصد از ۲۵ هزار شرکت‌کننده در نظرسنجی اینستاگرامی ایران‌اینترنشنال گفتند طی ماه‌های گذشته خودشان یا افرادی در اطرافشان بیکار شده‌اند.

روایت‌های مخاطبان از ماه‌ها جست‌وجوی بی‌نتیجه برای کار، تعدیل نیرو در شرکت‌ها و کارخانه‌ها و تعطیلی مغازه‌ها و واحدهای تولیدی حکایت دارد. شماری نیز گفتند با وجود داشتن شغل، کاهش درآمد، نبود مشتری و افزایش هزینه‌ها ادامه فعالیت را برایشان دشوار یا بی‌صرفه کرده است.

ماه‌ها بیکاری پس از سال‌ها کار

بخشی از پیام‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال به افرادی مربوط است که پس از اعتراضات دی‌ماه و جنگ پس از آن، شغل خود را از دست داده‌اند و اکنون با مشکل تامین معاش روبه‌رو هستند.

شماری از مخاطبان نیز نوشته‌اند با وجود تحصیلات دانشگاهی، تخصص یا سال‌ها سابقه کار، ماه‌هاست نتوانسته‌اند شغل جدیدی پیدا کنند.

یک متخصص بهینه‌سازی ترافیک وب‌سایت نوشت یک سال است بیکار مانده است و یک برنامه‌نویس و مهندس کامپیوتر نیز از شش ماه بیکاری خبر داد.

مخاطب دیگری نوشت: «با ۱۵ سال سابقه کار اجرایی، مدرک لیسانس عمران و چهار سال سابقه مدیریت پروژه، ۱۰ ماه است که بیکارم و در اسنپ کار می‌کنم.»

شهروندی که کارگر ساختمان است نیز گفت در شش ماه گذشته، در مجموع حتی ۴۰ روز هم کار نکرده است.

مخاطب دیگری به ایران‌اینترنشنال گفت: «از بهمن‌ بیکار شدم و هشت ماه است دنبال کار در حوزه بازاریابی و فروش هستم، اما هنوز موفق نشده‌ام.»

بر اساس داده‌های مرکز آمار ایران، نرخ بیکاری جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر در بهار ۱۴۰۵ به ۹.۱ درصد رسید و جمعیت شاغل نیز در همین دوره حدود ۴۵۰ هزار نفر کاهش یافت.

کار هست، اما دیگر صرف نمی‌کند

تعدادی از مخاطبان گفتند هنوز شغل خود را از دست نداده‌اند، اما درآمدشان به اندازه‌ای کاهش یافته که ادامه کار دیگر صرفه اقتصادی ندارد.

یکی از آن‌ها نوشت درآمدش به یک‌چهارم رسیده، در حالی که هزینه‌هایش دو برابر شده است.

مخاطب دیگری گفت شاید نتوان وضعیت او را «بیکاری به معنای واقعی» نامید، اما بسیاری از مشاغل دیگر از نظر اقتصادی توجیهی ندارند.

یک کشاورز نوشت: «ماشین‌آلات سنگین داریم و به برنج‌کاری مشغولم، اما با تورم، گرانی قطعات ماشین‌آلات و هزینه بالای کشاورزی، همه‌چیز به ضرر تبدیل شده و این برای من مصداق بیکاری است.»

شهروند دیگری گفت: «برادرزاده‌ام و تعدادی از دوستانش، که جوانانی با تحصیلات دانشگاهی هستند، یک کارگاه تولیدی داشتند اما به‌دلیل افزایش قیمت مواد اولیه و نبود سفارش، آن را تعطیل کردند.»

مخاطبی نیز گفت حتی بسیاری از کسانی که شاغل‌اند، با درآمد فعلی قادر به تامین معاش خانواده نیستند.

او برای توضیح فشار هزینه‌های زندگی گفت یک معلم یا کارمند با حقوق ۲۰ میلیون تومانی، اگر هزینه سه وعده غذای روزانه را محاسبه کند، ممکن است با رقمی در حدود ۹۰ میلیون تومان در ماه روبه‌رو شود.

یک تولیدکننده کیف نیز گفت فعالیتش را در سطح محدودی ادامه می‌دهد، اما افت تقاضا به حدی رسیده که مردم حتی برای تعمیر کیف‌های خود نیز مراجعه نمی‌کنند.

- کارگران از اخراج‌های گسترده و حقوق‌های معوقه در صنعت خودروسازی خبر دادند

تعدیل نیرو؛ از کارخانه تا شرکت‌های خصوصی

بخش دیگری از روایت‌های مخاطبان به تعدیل نیرو در شرکت‌ها و کارخانه‌ها مربوط است.

یکی از مخاطبان گفت نیمی از کارکنان کارخانه محل کارش اخراج شده‌اند و کارکنان باقی‌مانده نیز حقوق خود را با دو تا سه ماه تاخیر دریافت می‌کنند.

یک کارفرما از سوی دیگر این بحران را روایت کرد و گفت در سه سال گذشته، به‌دلیل شرایط نامناسب اقتصادی ناچار شده است ۲۰ نفر از کارکنانش را تعدیل کند.

مخاطب دیگری که ۱۶ سال به‌صورت قراردادی برای یک شرکت دولتی کار کرده است، نوشت او و همکارانش امسال در معرض تعدیل قرار گرفته‌اند.

یک جوان ۲۳ ساله نیز گفت در یک شرکت مبلمان کار می‌کرده، اما تعدیل شده و یک ماه است بیکار مانده است.

به گفته او، حقوق پیشنهادی برای مشاغلی که پیدا کرده، حدود ۱۰ تا ۱۳ میلیون تومان است.

- کوچ اجباری نیروهای متخصص به رانندگی در اسنپ

کسب‌وکارهایی که دیگر دوام نمی‌آورند

تعطیلی کسب‌وکارها یکی دیگر از محورهای پرتکرار پیام‌های مخاطبان بود.

صاحبان مغازه‌ها، کارگاه‌ها و واحدهای تولیدی از نبود مشتری، افزایش هزینه‌ها و ناتوانی در ادامه فعالیت خود نوشته‌اند.

یک صاحب مغازه گفت پس از دو سال تلاش، به‌دلیل وضعیت بازار ناچار شده کسب‌وکار خود را تعطیل کند.

مخاطب دیگری که مغازه مبل‌فروشی داشت نیز در پیامی مشابه از تعطیلی کسب‌وکارش خبر داد.

صاحب یک کارگاه خیاطی نوشت: «۴۰ روز است کارگاه خیاطی را تعطیل کرده‌ام؛ نه پولی در بازار هست و نه مشتری.»

یک تولیدکننده نیز گفت با وجود تمایل به ادامه کار، اکنون در تلاش است اجناس باقی‌مانده خود را بفروشد و پس از آن فعالیتش را متوقف کند.