شش ماه پس از آغاز حمله‌های آمریکا و اسرائیل به ایران، هنوز سایه جنگ بر فراز کشور گسترده است. مقامات ایران پس از اعلام آتش‌بس، کشورهای منطقه و پایگاه‌های آمریکا را به جنگی دیگر تهدید می‌کنند و از بازگرداندن نبرد به سطح منطقه‌ای و حتی زمینی کردن آن سخن می‌گویند.

تهران معتقد است راهبرد جنگ با کشورهای خلیج فارس در جنگ ۳۹ روزه موفق بوده و دلیلی برای کنار گذاشتن آن نیست.

از نظر تهران، جنگ منطقه‌ای بخش بزرگی از هزینه نبرد را از دوش ایران برمی‌دارد و آن را میان کشورهای خلیج فارس و اقتصاد جهانی سرشکن می‌کند.

حکومت با سیاست «اگر نفت ایران صادر نشود، نفت هیچ‌کس از منطقه صادر نخواهد شد» هم به‌دنبال ایجاد بازدارندگی در مقابل حملات به ویژه به زیرساخت‌ها است و هم به‌دنبال امتیازگیری از آمریکا.

اما بار تهدید در این رویکرد جدید حکومت، محوری‌تر شده است، چرا که فرماندهان سپاه می‌گویند رویکرد جمهوری اسلامی دیگر دفاعی نیست و تهاجمی شده است. محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، گفته است: «در صورت ادامه وضعیت محاصره، نخواهیم گذاشت که یک قطره نفت خلیج فارس از هیچ راهی خارج شود؛ همچنین ما تاکنون به منافع اقتصادی آمریکا حمله نکرده‌ایم و در صورت ادامه شرارت‌ها، این اقدام نیز در دسترس ماست.»

واکنش نسبتا تند جمهوری اسلامی به حمله آمریکا به لارک در شامگاه یک‌شنبه ۸ شهریور را نیز در همین زمینه می‌توان فهمید.

- سپاه در حال برنامه‌ریزی برای عملیات خرابکارانه در تنگه مالاکا و بندرهای شرق آسیا است

تغییر ماهیت نبرد؛ از موازنه قدرت به موازنه تحمل

منطق حاکم بر تصمیم‌گیری در تهران، منطق موازنه قدرت به معنای کلاسیک آن نیست. جمهوری اسلامی در توازن سخت‌افزاری جنگ شانس بالایی ندارد و محمدباقر قالیباف، رییس مجلس، دست‌کم در دو نوبت به این موضوع اشاره کرده است.

از سوی دیگر ارزیابی‌های نظامی از تخریب حدود ۹۰ درصد سامانه‌های پدافند هوایی ایران خبر می‌داد. بر این اساس تهران می‌خواهد جنگ احتمالی را از حوزه هوایی صرف خارج کرده و به حوزه‌ای که در آن دست‌کم برابر است منتقل کند، یعنی جنگ زمینی که در آن امکان تحمل درد و ضربه‌زنی بیشتری وجود دارد.

در ذهنیت مسئولان، پیروزی یعنی بقای نظام، و این بقا از راه توسعه افقی جنگ و اتکا به عامل زمان و فرسایش اراده طرف مقابل دنبال می‌شود.

مقامات جمهوری اسلامی فکر می‌کنند آنچه در آن امکان پایداری بیشتر دارند زمان است. محمدرضا نقدی، مشاور فرمانده کل سپاه، گفته است: «حتی اگر جنگ چند سال طول بکشد، موشک‌های بالستیک ما همچنان بر سر دشمنان فرود خواهد آمد.» حکومت معتقد است در این نبرد، برنده کسی است که دیرتر خسته شود و کشورهای منطقه و همچنین آمریکا امکان پایداری درازمدت در این جنگ را ندارند.

آنچه جمهوری اسلامی بر روی آن حساب باز کرده این است که کشورهای منطقه از آنجایی که به پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای خود اجازه موجودیت داده‌اند، پس می‌توانند به آمریکا فشار بیاورند تا جنگ را به پایان برسانند. بخشی از گفته‌های مقامات مختص به از بین بردن این پایگاه‌ها است. منوچهر متکی نماینده مجلس و وزیر امور خارجه سابق می‌گوید: «جنگ زمینی یعنی اینکه ما یکی از پایگاه‌های آمریکا در عراق، کویت یا بحرین را بگیریم.»

- ترامپ حملات محدود به مواضع جمهوری اسلامی در اطراف تنگه هرمز را بررسی می‌کند

محمدباقر قالیباف در عین آنکه می‌گوید جمهوری اسلامی هنوز کارت‌هایی دارد که بازی نکر‌ده است، اقدامات مختلف آمریکا علیه کشور را «جنگی چندوجهی» می‌داند که این روزها بیشتر در حوزه اقتصادی در جریان است؛ پس اگر آمریکا اقدامی علیه ایران مانند محاصره انجام دهد، می‌توانند به‌واسطه محاصره این کشورها پاسخ دهند و به همین خاطر است که نماینده مجلسی مانند حمید رضا حاجی‌بابایی می‌گوید: «نباید اجازه دهیم خطوط لوله جدید نفت ایجاد و از مسیرهایی صادر شود که تنگه هرمز را تضعیف کند.»

برای شکستن این فشار است که جمهوری اسلامی به محور مقاومت و به‌ویژه حوثی‌ها نقش کلیدی داده‌ است. در واقع این نیروها می‌توانند ریسک را توزیع کنند، در عین حال که می‌توانند به واسطه تهدید شریان‌های تجاری، قیمت نفت را بالا نگه دارند. یکی از دلایل اصلی اینکه جمهوری اسلامی تنگه هرمز را بسته نگه داشته این است که قیمت نفت بالا برود و این افزایش را بخشی از پیروزی خود در نبرد می‌داند و به همین سبب است که می‌خواهد به هر شیوه که می‌تواند حاکمیت خود بر این آبراه را تثبیت کند.

تهران اعلام کرده است که تنگه هرمز تا زمانی که آمریکا به جنگ و محاصره پایان ندهد و دارایی‌های بلوکه‌شده ایران را آزاد نکند، بازگشایی نخواهد شد. حکومت بستن تنگه را نه صرفا اقدامی تلافی‌جویانه، بلکه ضمانت اجرای خواسته‌هایش معرفی می‌کند و خود را مطالبه‌گر اجرای توافق جا می‌زند، در حالی که برخی در ایران و همچنین دونالد ترامپ از پایان یافتن این تفاهم‌نامه می‌گویند.

وسوسه زمین و جایی که محاسبه می‌لنگد

جمهوری اسلامی پس از پایان جنگ ۳۹ روزه اعلام کرد که در صورت وقوع جنگی دیگر، آن نبرد فرامنطقه‌ای خواهد بود. با این حال، در درگیری‌های پس از آتش‌بس که به «جنگ سوم» معروف شد، تهران همچنان راهبرد جنگ منطقه‌ای را پیش گرفت؛ با این تفاوت که در این دوره بیشترین حملات خود را متوجه بحرین و کویت کرد، در حالی که در طول جنگ «رمضان»، امارات هدف اصلی حملات جمهوری اسلامی بود.

- نیویورک‌تایمز: جنگ ایران، ترامپ را میان تشدید نبرد و صلحی دست‌نیافتنی گرفتار کرده است

نکته قابل‌توجه پس از حمله مشترک آمریکا و اسرائيل در ۹ اسفند، شکل‌گیری نوعی نارضایتی در تهران از میزان ضرباتی بود که به کشورهای عرب خلیج فارس، به‌ویژه امارات، کویت و بحرین، وارد کرده بود.

در ماه‌های گذشته در صداوسیما، این کشورها بارها تهدید شده‌اند. نمایندگان مجلس و چهره‌های رسانه‌ای با تاکید بر ضرورت حملات شدیدتر، معتقد بودند این سه کشور آن‌طور که باید «تنبیه» نشده‌اند؛ تا جایی که حتی از لزوم تغییر رژیم در آن‌ها نیز سخن به میان آمد.

اما این ضربات به کشورهای بحرین و کویت را می‌توان استراتژی جدید تهران در «حذف حلقه‌های ضعیف دشمن» هم‌زمان با فشار برای خروج آمریکا از منطقه دانست. برای جمهوری اسلامی، هدف‌گیری این دو کشور از نظر فنی کم‌هزینه‌تر است، اما از نظر نظامی و همچنین پیام سیاسی جدی‌تر، چرا که برخی از مهم‌ترین پایگاه‌های آمریکا در این کشورها قرار دارند و عملا تهران می‌خواهد به واشینگتن اعلام کند که هزینه ماندن در منطقه بالا رفته است.

اما این رویکرد جمهوری اسلامی بی‌پاسخ نمانده و ممکن است حتی هزینه‌سازتر هم بشود. رافائل کوهن از موسسه رند استدلال می‌کند که با حمله به کشورهایی که رسما دشمن نبودند، جمهوری اسلامی کشورهای هدف را در وضعیتی قرار داده که «به همان اندازه که ممکن است برای آتش‌بس فشار بیاورند، ممکن است به جبهه مقابل تهران بپیوندند.»

برای این موضوع کشورهای منطقه اقداماتی نیز انجام داده‌اند. در ماه‌های گذشته مانورهای نظامی مشترکی از سوی برخی کشورهای عربی خلیج فارس با آمریکا ترتیب داده شده است که بخشی از آن‌ها برای عملیات زمینی بوده است.

همچنین ائتلاف‌های منطقه‌ای نیز در حال شکل گرفتن است که مهم‌ترین آن هم‌سویی عربستان، ترکیه و پاکستان در توافق «مکه» است که حمله به هر عضو را حمله به همه اعضا تلقی می‌کند.

- وال‌استریت ژورنال: جنگ ایران ذخایر دفاعی آمریکا در اروپا و آسیا را کاهش داد

از سوی دیگر کشورهای عربی خلیج فارس به‌دنبال انجام اقدامات اقتصادی نیز هستند؛ از جمله امارات که در ۲۸ مرداد، پس از آنچه پرتاب موشک به سرزمین خود خواند، مبادلات تجاری و مالی خود با ایران را به حالت تعلیق درآورد، و احتمال آنکه دیگر کشورها نیز به ویژه به خواست ترامپ چنین رویکردی اتخاذ کنند وجود دارد.

با این حال، با وجود همه خطراتی که تداوم جنگ‌طلبی و جنگ منطقه‌ای می‌تواند به همراه آورد، به نظر می‌رسد جنگ منطقه‌ای برای جمهوری اسلامی تنها شکلی از نبرد است که در آن امکان شکست کمتر و امکان بقا بیشتر است، به‌ویژه در شرایطی که محاصره دریایی فشار اقتصادی شدیدی بر کشور وارد کرده و اختلاف‌نظرهای داخلی، نظم سیاسی را به‌طور قابل‌توجهی متزلزل ساخته است.

تهران گمان می‌کند که آمریکا در مذاکرات بعدی حتی امتیازات بیشتری طلب خواهد کرد و اکنون وقت مناسبی برای عقب‌نشینی نیست؛ بنابراین استراتژی مقابله خود را بر پایه آسیب زدن به کشورهای مختلف و توزیع هزینه جنگ تنظیم کرده است.

کشاندن جنگ به ابعاد گسترده‌تر و حتی تلاش برای زمینی کردن آن، از دید تهران موقعیتی است که در آن برتری هوایی دشمن کم‌اثرتر و توانایی نیروی نظامی جمهوری اسلامی بیشتر است. در محاسبه حکومت، پیروزی به معنای غلبه بر آمریکا نیست، بلکه به معنای ماندن و تحمیل کردن خواسته‌هاست. اما این محاسبه به یک شرط وابسته است: اینکه شمار بیشتری از بازیگران منطقه‌ای و جهانی هزینه بدهند. تهران بر آن است که همین بازیگران، وقتی هزینه برایشان سنگین شود، تنها کسانی خواهند بود که می‌توانند به جنگ پایان دهند.