سی‌ان‌ان به نقل از مقام‌های آمریکایی گزارش داد ارتش این کشور استفاده از «مادر همه بمب‌ها» را علیه زیرساخت‌های انرژی و تاسیسات هسته‌ای ایران در طرح‌های حمله احتمالی گنجانده است. با این حال، درباره توان این سلاح برای نابودی تاسیسات زیرزمینی تردیدهایی وجود دارد.

بر اساس این گزارش، اجرای طرح‌ها به دستور دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، بستگی دارد و ممکن است پیش یا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای ۱۲ آبان انجام شود.

بمب جی‌بی‌یو-۴۳/بی، موسوم به «موآب» یا «مادر همه بمب‌ها»، بزرگ‌ترین بمب غیرهسته‌ای موجود در زرادخانه آمریکاست. استفاده از این سلاح برای نخستین بار در جنگ با حکومت ایران، به معنای تشدید قابل توجه درگیری خواهد بود، آن هم در شرایطی که به گزارش سی‌ان‌ان، ترامپ برای پایان دادن به جنگ با فشار سیاسی روبه‌روست و جمهوری‌خواهان نگران واکنش رای‌دهندگان در انتخابات پیش رو هستند.

طرح‌های حمله، زیرساخت‌های انرژی و مراکز هسته‌ای را در بر می‌گیرند

یکی از منابع به سی‌ان‌ان گفته است ترامپ دستور تهیه طرح‌های بیشتری را برای حمله به اهداف در ایران، از جمله بخش بزرگی از زیرساخت‌های انرژی، صادر کرده است.

به گفته این منبع، در گفت‌وگوهای مربوط به این طرح‌ها از انجام حملات «پیش از عقب‌نشینی نیروهای آمریکا از حوزه مسئولیت سنتکام» سخن گفته شده است. عبارتی که می‌تواند نشان‌دهنده بررسی سناریویی شامل حمله، اعلام پیروزی و خروج سریع نیروها باشد.

منبع دیگری گفته است طرح‌های حمله به تاسیسات هسته‌ای، از جمله «کوه کلنگ»، نیز صراحتا استفاده از «موآب» را پیش‌بینی می‌کنند.

آمریکا و اسرائیل معتقدند حکومت ایران اجزایی از برنامه هسته‌ای خود را در این محل نگهداری می‌کند.

ترامپ همچنان جلوگیری از دستیابی حکومت ایران به سلاح هسته‌ای را هدف خود اعلام می‌کند. با این حال، برخی مقام‌های آمریکایی در گفت‌وگوهای خصوصی تردید دارند که کاخ سفید راهبردی برای تبدیل حملات بیشتر به پایان جنگ داشته باشد.

- آسیب‌پذیری لجستیکی در راه‌آهن سراسری و ۲۵ جاده راهبردی کشور

قدرت انفجار موآب لزوما به معنای توان نابودی تاسیسات زیرزمینی نیست

موآب حدود ۹.۸ تن وزن دارد و پیش از برخورد با زمین منفجر می‌شود. به گفته منابع مورد استناد سی‌ان‌ان، این بمب می‌تواند در سطح زمین ویرانی گسترده‌ای ایجاد کند، اما برای نفوذ عمیق به زمین طراحی نشده است.

همین ویژگی، کارآمدی آن را علیه تاسیساتی مانند کوه کلنگ زیر سوال می‌برد؛ محلی که تصور می‌شود زیر لایه‌هایی از سنگ گرانیت محافظت می‌شود.

یکی از منابع آگاه، موآب را سلاحی مناسب برای ایجاد آثار روانی و تخریب محدوده‌های وسیع توصیف کرده، اما تاکید کرده است که این بمب کلاهک نفوذگر به اعماق زمین نیست.

منابع همچنین هشدار داده‌اند شعاع گسترده انفجار، به‌ویژه در صورت حمله به زیرساخت‌های نزدیک مناطق مسکونی و مراکز غیرنظامی، نگرانی‌هایی جدی درباره احتمال تلفات غیرنظامیان ایجاد می‌کند.

- گزارش اکسیوس از احتمال حمله به جمهوری اسلامی پیش یا پس از انتخابات در اسرائیل و آمریکا

کاخ سفید به دنبال راهی برای پایان دادن به جنگ است

به گزارش سی‌ان‌ان، مقام‌های ارشد دولت و برنامه‌ریزان نظامی هفته‌هاست گزینه‌هایی را بررسی می‌کنند که دست‌کم یک پیروزی «نمادین» برای ترامپ فراهم کند و راه خروج از جنگ را باز بگذارد، بدون آن که مانع توافق احتمالی دیپلماتیک شود.

توافق برای بازگشایی تنگه هرمز از جمله گام‌های احتمالی در این مسیر عنوان شده است.

یکی از منابع، برخی گزینه‌های نظامی بررسی‌شده را در حد «نمایش آتش‌بازی» توصیف کرده است؛ حملاتی که ممکن است به ترامپ امکان اعلام پیروزی بدهند، حتی اگر اهداف اولیه اعلام‌شده برای جنگ را محقق نکنند.

در این چارچوب، موآب می‌تواند به‌عنوان ابزاری برای فشار روانی مطرح باشد. با این حال، مقام‌های آمریکایی به سی‌ان‌ان گفته‌اند بعید است استفاده از آن حکومت ایران را به تسلیم وادارد یا پیروزی راهبردی به همراه داشته باشد.

ترامپ به‌طور علنی گفته است پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای اقدام تازه‌ای نخواهد کرد، اما چند مشاور او به سی‌ان‌ان گفته‌اند از قطعی بودن این تصمیم مطمئن نیستند.

بنا بر همین گزارش، ارتش آمریکا برای واکنش تلافی‌جویانه احتمالی حکومت ایران در صورت صدور دستور حمله آماده می‌شود.

کاخ سفید در پاسخ به سی‌ان‌ان از اظهار‌نظر درباره طرح‌های حساس نظامی خودداری کرده و گفته است ترامپ برای جلوگیری از دستیابی حکومت ایران به سلاح هسته‌ای «همه گزینه‌ها را روی میز نگه می‌دارد».

پنتاگون نیز اعلام کرده است برای طیف گسترده‌ای از سناریوهای عملیاتی برنامه‌ریزی می‌کند.

آمریکا نخستین بار در سال ۲۰۱۷، در دوره اول ریاست‌جمهوری ترامپ، از موآب علیه شبکه تونل‌های داعش در افغانستان استفاده کرد.

طرح احتمال استفاده از این بمب علیه حکومت ایران بار دیگر این پرسش را مطرح می‌کند که آیا قدرت تخریب گسترده آن با ماهیت اهداف و نتیجه سیاسی مورد نظر واشینگتن تناسب دارد.