چهار سال از خیزش «زن، زندگی، آزادی» می‌گذرد. در این مدت، ایران شاهد تحولاتی پرشتاب و تکان‌دهنده بوده است؛ از جمله وقوع دو جنگ، اعتراضات دی‌ماه و کشتار بی‌سابقه مردم. در میانه این تحولات، دانشگاه اکنون کجا ایستاده است و چه چشم‌اندازی می‌توان برای آینده آن متصور بود؟

تحلیل فضای دانشگاه، همچون بررسی وضعیت کلی جامعه، آسان نیست. سرعت تحولات در ایران چنان بالاست که هر لحظه ممکن است حادثه‌ای بزرگ، معادلات موجود را تغییر دهد.

با وجود این بی‌ثباتی و پیش‌بینی‌ناپذیری، می‌توان با اطمینان گفت خیزش مهسا نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران بود. این خیزش هیمنه جمهوری اسلامی را که بخش مهمی از آن بر کنترل بدن زنان و تحمیل حجاب اجباری استوار بوده است، در هم شکست.

پس از خیزش مهسا، فضای دانشگاه‌ها به‌شدت امنیتی شد. حکومت دیگر ابایی از علنی کردن پروژه «خالص‌سازی» نداشت و آشکارا به اخراج، تعلیق و تصفیه استادان و دانشجویان روی آورد.

تحولات مربوط به جنگ ۱۲ روزه ضربه دیگری به اقتدار جمهوری اسلامی وارد کرد. حکومتی که رهبر آن، علی خامنه‌ای، حتی یک گام عقب‌نشینی در برابر مطالبات مردم را مجاز نمی‌دانست، زیر فشار تحولات نظامی و تداوم مقاومت روزمره شهروندان، به‌ویژه زنان شجاع ایران، ناچار شد در برخی حوزه‌های اجتماعی عقب بنشیند.

یکی از استادان دانشگاه در همین رابطه گفت: «دیدن نوع پوشش دانشجویان امروز گاهی مرا به وجد می‌آورد. با خودم می‌گویم تا چند سال پیش حتی نمی‌توانستم تصور کنم شجاعت مردم چنین فضایی از آزادی را برای ما به ارمغان بیاورد.»

او افزود برخلاف کسانی که می‌کوشند حرکت‌های اعتراضی شهروندان، از خیزش مهسا تا اعتراضات دی‌ماه، را بی‌حاصل جلوه دهند، این جنبش‌ها تغییراتی واقعی و ملموس پدید آورده‌اند.

یکی دیگر از اعضای هیات علمی نیز گفت در گذشته دانشجو هنگام ورود به دانشگاه ناچار بود زندگی شخصی و سبک پوشش خود را پشت در بگذارد و با هویتی از پیش تعیین‌شده وارد محیط آموزشی شود.

به گفته او، تحولات چهار سال گذشته ورق را برگردانده است و اکنون شمار بیشتری از دانشجویان با «خود واقعی‌شان» وارد دانشگاه می‌شوند.

این تغییر هرچند به معنای پایان فشارهای امنیتی نیست، نشان می‌دهد حکومت دیگر مانند گذشته توان تحمیل کامل الگوهای مطلوب خود را ندارد.

کنشگری در دانشگاه‌های نیمه‌تعطیل

دانشگاه‌ها در یک سال گذشته، به‌دلیل بحران انرژی، آلودگی هوا، اعتراضات دی‌ماه و در نهایت جنگ، بخش چشمگیری از سال تحصیلی را تعطیل یا نیمه‌تعطیل بودند.

در چنین شرایطی، انجمن‌ها و تشکل‌های صنفی دانشجویی تا حد زیادی از چرخه اثرگذاری رسمی کنار رفته‌اند.

وزارت علوم که تجربه همه‌گیری کرونا را پشت سر گذاشته است، در مقاطع مختلف این چهار سال برگزاری کلاس‌های مجازی را ابزاری برای کاهش حضور جمعی دانشجویان و «مهار» خشم و میل آزادی‌خواهی آنان دیده است.

وقتی شیوه آموزش در یک نظام دانشگاهی تابع سیاست سرکوب و امنیتی‌سازی باشد، نمی‌توان انتظار داشت کیفیت آموزش آسیب نبیند.

با این همه، تلاش برای کنترل دانشجویان از طریق کاهش حضور آنان در محیط دانشگاه همیشه به نتیجه مطلوب حکومت منجر نشده و حتی در مواردی نتیجه معکوس داشته است.

ارتباط دانشجویان بیش از گذشته شبکه‌ای، سیال، افقی و متکی بر فضای مجازی شده است.

این شیوه ارتباط امکان نظارت متمرکز را کاهش داده و آزادی عمل بیشتری در اختیار دانشجویان گذاشته است.

به بیان دیگر، شبکه‌های غیررسمی دانشجویی در بسیاری از موارد از تشکل‌های رسمی و تجویزی نهادهای بالادستی قدرتمندتر شده‌اند.

البته درباره ماندگاری این نوع کنشگری و توان آن برای سازمان‌دهی اعتراضات گسترده همچنان تردیدهایی وجود دارد.

تعطیلی‌های پی‌درپی، پراکندگی دانشجویان و نبود ساختارهای پایدار می‌تواند تداوم فعالیت‌های جمعی را دشوار کند.

با این حال، جمهوری اسلامی دیگر یکه‌تاز مطلق فضای دانشگاه نیست و ناچار شده بخشی از میدان را به روابط و شبکه‌هایی واگذار کند که کنترل کامل آن‌ها برایش ممکن نیست.

دانشگاه زیر سایه پوچی و بی‌انگیزگی

در کنار تغییر سبک زندگی و شکل‌های تازه کنشگری، دانشگاه با چالشی عمیق‌تر دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ بحران امید و معنا.

یکی از استادان دانشگاه هشدار داد بی‌انگیزگی در میان استادان و دانشجویان به «بالاترین حد» رسیده است.

او اضافه کرد: «وقتی به دانشجویان تکلیفی می‌دهم، چه سخت باشد و چه آسان، گاهی حس پوچی به سراغم می‌آید. از خودم می‌پرسم با وضعیتی که بر جامعه حاکم است، این روند قرار است به کجا برسد؟»

به گفته این استاد، او تلاش می‌کند چنین احساسی را به دانشجویان منتقل نکند، اما نمی‌تواند این پرسش را نادیده بگیرد که آموختن بسیاری از مطالب دانشگاهی در شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کنونی چه معنایی دارد؛ شرایطی که امید به آینده را در دل بخش بزرگی از نسل جوان از میان برده است.

این بی‌انگیزگی البته به دانشگاه محدود نیست و نشانه‌های آن را می‌توان در زندگی روزمره مردم نیز مشاهده کرد.

اهمیت وضعیت دانشگاه از آن روست که این نهاد محل حضور جمع بزرگی از جوانان است و قاعدتا باید کانون نشاط، امید به آینده، برنامه‌ریزی و پویایی فکری باشد.

اکنون اما خمودگی، خشم و سرخوردگی بر بخش بزرگی از فضای آن سایه انداخته است.

دانشجوی امروز تنها با فشار سیاسی روبه‌رو نیست. بحران اقتصادی، نبود چشم‌انداز شغلی، کاهش اعتبار مدرک دانشگاهی و احتمال مهاجرت نیز بر تصمیم‌ها و نگرش او اثر می‌گذارد.

به همین دلیل، دانشگاه هم‌زمان محل شکل‌گیری مقاومت و بازتاب‌دهنده فرسودگی عمیقی است که سراسر جامعه را در بر گرفته است.

- انصراف برخی دانشجویان یا کم کردن واحدهای درسی به‌دلیل افزایش هزینه تحصیل

«ریزش پنهان» استادان و فرسایش آینده دانشگاه

یکی از اعضای هیات علمی شرایط مالی دانشگاه‌ها را «وحشتناک» توصیف کرد و هشدار داد با خزانه خالی کشور نمی‌توان در کوتاه‌مدت به بهبود وضعیت دانشگاه‌ها، چه از نظر زیرساخت‌ها و چه از نظر کیفیت آموزش، امید چندانی داشت.

به گفته او، دانشگاه‌های ایران اکنون علاوه بر مهاجرت استادان با پدیده دیگری روبه‌رو هستند که می‌توان آن را «ریزش پنهان» نامید؛ پدیده‌ای که شاید زیان آن برای دانشگاه حتی از مهاجرت نیز بیشتر باشد.

او گفت: «استاد در دانشگاه حضور دارد و تدریس می‌کند، اما عملا دیگر در دانشگاه نیست، زیرا مهم‌ترین دغدغه‌اش معیشت است، نه آموزش و پژوهش.»

این عضو هیات علمی افزود بسیاری از استادان ناچار شده‌اند به شغل دوم روی بیاورند، زیرا در ساختار حاکم، جایگاه و اعتبار پیشین خود را از دست داده‌اند و حتی از امنیت شغلی کافی برخوردار نیستند.

پیامد این وضعیت تنها افت کیفیت کلاس‌ها یا کاهش تولیدات پژوهشی نیست. استادی که بخش بزرگی از وقت و انرژی خود را صرف تامین هزینه‌های زندگی می‌کند، فرصت و انگیزه کمتری برای گفت‌وگو با دانشجویان، هدایت پژوهش‌ها و مشارکت در حیات فکری دانشگاه خواهد داشت.

در نتیجه، رابطه آموزشی به فرایندی اداری و کم‌رمق فروکاسته می‌شود.

این استاد تاکید کرد حکومت، استادان و دانشجویان را نیروهایی کارآمد برای ساختن حال و آینده کشور نمی‌بیند، بلکه آنان را «سوژه‌هایی بالقوه تهدیدآمیز» تلقی می‌کند که باید پیوسته زیر نظر باشند و هرگونه تغییر رفتارشان کنترل شود.

دانشگاه در ایران اکنون در موقعیتی متناقض قرار گرفته است. از یک سو، خیزش «زن، زندگی، آزادی» و تحولات پس از آن دیوارهای کنترل اجتماعی را تَرَک داده و به دانشجویان امکان داده است با «هویت واقعی‌تر» و آزادی بیشتری در فضای دانشگاه حضور یابند.

از سوی دیگر، سرکوب، تعطیلی‌های مکرر، بحران اقتصادی و فرسایش نیروی انسانی، توان آموزش و کنشگری جمعی را به‌شدت کاهش داده است.

با این همه، دانشگاه را نمی‌توان فضایی کاملا خاموش و شکست‌خورده دانست. تغییرات چهار سال گذشته نشان داده است آنچه در ظاهر رفتارهای روزمره و فردی به نظر می‌رسد، می‌تواند بخشی از مقاومتی گسترده‌تر باشد.

پوشش، شیوه ارتباط، شبکه‌های غیررسمی و پافشاری بر حفظ هویت فردی، همگی نشانه‌هایی از عقب‌نشینی حکومت در برابر جامعه هستند.

چشم‌انداز دانشگاه بیش از هر چیز به سرنوشت کلی جامعه ایران گره خورده است. دانشگاه امروز نه بیرون از بحران، بلکه در متن آن قرار دارد؛ زخمی، فرسوده و خشمگین، اما همچنان برخوردار از ظرفیتی که می‌تواند در بزنگاه‌های آینده بار دیگر به نیرویی اثرگذار در تحولات سیاسی و اجتماعی ایران تبدیل شود.